سرآغاز

به نــام خـــداونـــد جـــان و خـــرد      کـــزیــن برتـــر اندیشــه برنــگـذرد
خـداونــد نــام و خـداونــــد جـــای      خـداونــــــد روزی ده رهــنــــمــــای
خداوند کیــوان و گـــردان سپــهــر       فروزنده مـــاه و ناهــیـــد و مــهـــر
ز نــام و نشــان و گمـان برترسـت       نگــارنـــدهٔ بـر شـــده پیــکــرســـت
بــه بینـــنـــدگان آفــــریـــننـــده را       نبـیـنـــی مرنــجـــان دو بـیـنـنــده را
نیــابــد بـــدو نیـــز انـدیــشـــه راه        کــــه او برتـــر از نـام و از جایگاه
سخن هر چه زین گوهآران بگذرد        نیــابـــد بدو راه جـــــان و خــــــرد
خـــرد گــر سخــن برگزینــد همی       همـان را گزیــنــد کــه بینـــد همـــی
ستودن نداند کس او را چــو هست       میـــان بنــدگــی را ببــایــدت بســت
خرد را و جان را همی سنجد اوی       در اندیشــــهٔ سخته کـی گنـجــد اوی
بدیـن آلـت رای و جــان و زبـــان       ستــود آفرینـنــــده را کـــــی تـــوان
به هستیش بایـد که خستــو شــوی        ز گــفــتـــار بی‌کــار یکسـو شــوی
پرستـنـــده باشـی و جــوینــده راه        به ژرفـــی بـه فرمانـش کردن نگاه
توانــــا بـــود هـر کـه دانــا بـــود        ز دانـش دل پــیــــــر بــرنـــا بـــود
از ایـن پرده برتر سخن‌گاه نیـست        ز هستـی مـر اندیشــه را راه نیست